هیچ نظریه­ی اخلاقی نیست که مجرد از یک جهان­بینی خاص باشد. اصولاً ابتدا جهان­بینی قوام می­یابد و سپس بنا بر اصول و فروع آن اخلاقیات خاصی مطرح می­گردد. از اینرو یک رابطه­ی دقیق و عملی مابین اخلاقیات و جهان­بینی آن واقع است.

اشکالاتی که بر اخلاقیات وارد می­شوند نیز صرفاً از همین ناحیه می­باشند: یعنی از جانب عرف اخلاقی نیستند. ایرادها ناشی از کلانِ جهان­بینی یک مکتب (یا مذهب) است که مستقیماً نوک تیز پیکان انتقاد را به ورطه­ی اخلاقیات آن مکتب می­کشاند. در ضدیت با یک جهان­بینی اخلاقیات آن نفی می­شود. مخالفتها با فرضیات از ناحیه­ی جهان­بینی آنان حادث می­گردد.

چاپ مطلب