تا بگویی دوستت دارم راه درازی پیمودیم به اندازه سی سال و یک ماه... ما همدیگر را در شب های تیره یافتیم و نوری در دلهایمان شروع به تابیدن گرفت که عشق را نیرویی ست برتر!!!

و من بیدار شدم از خوابی که مرا در خود ربوده بود، با صدایی که گفت عشق وجود دارد و انسانی که در همین نزدیکی ها سخنش را با نام انسان شروع می کند... روحی سپید دارد، سهیل را می گویم، چشمانی صادق و دلی دریایی و دستانی گرم...

آهسته گفتم دوستت دارم... زیرا آرامشت آرامشی عظیم است برای من، در کنار تو دنیا با تمام دغدغه هایش رنگ می بازد. من فقط به دوست داشتن می اندیشم و عشق و همین ما را بس...

پی نوشت: عشق، عشق می آفریند . عشق، زندگی می بخشد . زندگی، رنج به همراه دارد . رنج، دلشوره می آفریند . دلشوره، جرات می بخشد . جرات، اعتماد می آورد . اعتماد، امید می آفریند . امید، زندگی می بخشد . زندگی، عشق به همراه دارد . عشق، عشق می آفریند .  مارکوس بیکل